Sesja kobieca. Chwila, w której możesz spotkać samą siebie

W codziennym pośpiechu łatwo stracić kontakt z samą sobą. Dni wypełniają obowiązki, troska o innych, decyzje i sprawy, które nie mogą poczekać. Czasem dopiero wieczorem, kiedy wszystko na chwilę cichnie, pojawia się pytanie: a gdzie w tym wszystkim jestem ja?

Uważność zaczyna się właśnie od takiej chwili. Od zatrzymania się. Od zauważenia własnego oddechu, napięcia w ramionach, myśli, które nie chcą ucichnąć. Nie trzeba od razu niczego zmieniać ani rozwiązywać. Można po prostu być — przez moment bez kolejnego zadania do wykonania.

Sesja kobieca może stać się przestrzenią dla takiego zatrzymania.

Nie musisz niczego udowadniać

Przed obiektywem łatwo zacząć myśleć o sobie krytycznie. Zastanawiać się, czy dobrze wyglądamy, czy nasza twarz jest odpowiednio ułożona, czy potrafimy się uśmiechnąć. Czasem patrzymy na siebie surowiej, niż spojrzelibyśmy na kogokolwiek innego.

A co, gdyby na chwilę odłożyć te oceny?

Nie próbować być bardziej fotogeniczną, bardziej pewną siebie, bardziej podobną do kogoś, kogo podziwiamy. Nie szukać wersji siebie, która spełnia wszystkie wyobrażenia o tym, jak powinnyśmy wyglądać.

Może wystarczy pozwolić sobie być taką, jaka jesteśmy dzisiaj.

Z własną historią. Z doświadczeniami, które nas ukształtowały. Z tym, co jest w nas silne, i z tym, co czasem potrzebuje więcej czułości.

Uważność zamiast pośpiechu

W sesji nie wszystko musi wydarzyć się od razu. Można zwolnić. Zrobić kilka spokojnych oddechów. Poczuć oparcie krzesła, zauważyć światło na twarzy, pozwolić myślom na chwilę odpłynąć.

To nie jest medytacja w ścisłym znaczeniu, ale może przypominać jej prosty element — powrót do chwili obecnej.

Nie chodzi o to, żeby przestać myśleć. Nie chodzi też o wymuszenie spokoju. Uważność polega raczej na zauważeniu tego, co się w nas dzieje, bez natychmiastowego oceniania i poprawiania.

Czasem właśnie taka krótka przerwa jest potrzebna, by poczuć, że nie musimy przez cały czas być w gotowości.

Spojrzeć na siebie z większą łagodnością

Miłość do siebie nie zawsze przychodzi jako wielkie, pewne uczucie. Czasem zaczyna się od małych rzeczy: od odpoczynku bez poczucia winy, od powiedzenia sobie czegoś życzliwego, od zaakceptowania dnia, w którym nie wszystko się udało.

Może zaczynać się również od zmiany spojrzenia.

Nie od pytania: „Czy wyglądam wystarczająco dobrze?”, ale od ciekawości: „Co mogę w sobie zobaczyć, jeśli na chwilę przestanę się oceniać?”.

Portret nie odpowie na wszystkie pytania o własną wartość. Nie sprawi, że nagle znikną niepewności. Może jednak stać się małym przypomnieniem, że jesteśmy czymś więcej niż listą rzeczy, które chciałybyśmy w sobie poprawić.

Że zasługujemy na uwagę również wtedy, gdy nie czujemy się idealne.

W trudniejszym czasie

Są okresy, w których trudno rozpoznać siebie. Zmiany, rozstania, utrata bliskiej osoby, przemęczenie albo długotrwały stres mogą sprawić, że codzienność staje się cięższa, a własne potrzeby schodzą na dalszy plan.

W takich momentach bycie zauważoną — bez konieczności tłumaczenia się, spełniania oczekiwań czy udawania, że wszystko jest dobrze — może mieć znaczenie.

Sesja fotograficzna nie jest terapią i nie zastąpi rozmowy z psychologiem, jeśli potrzebujemy profesjonalnego wsparcia. Może jednak być jednym z drobnych doświadczeń, które pomagają wrócić do siebie. Chwilą, w której ktoś poświęca nam uwagę, a my możemy na moment skierować ją również na siebie.

Nie trzeba podczas niej czuć się szczęśliwą. Nie trzeba niczego odgrywać. Czasem wystarczy być obecną.

Zdjęcie jako ślad chwili

Fotografia zatrzymuje coś, co za chwilę się zmieni. Nie tylko wygląd, ale też pewien moment życia.

Kiedy wracamy do portretu po czasie, możemy zobaczyć w nim więcej niż obraz. Możemy przypomnieć sobie, przez co wtedy przechodziłyśmy, czego się uczyłyśmy, co było dla nas ważne. Możemy spojrzeć na dawną siebie z większym zrozumieniem.

Nie zawsze od razu. Czasem potrzeba czasu, by spojrzeć na siebie łagodniej.

Być może właśnie dlatego portret może być czymś osobistym. Nie musi być dowodem na to, że wszystko jest dobrze. Może być świadectwem, że jesteśmy tutaj — w tym konkretnym momencie życia, z całą jego złożonością.

A czasem najważniejszym gestem wobec siebie jest po prostu zatrzymać się i powiedzieć: jestem. I ja również zasługuję na swoją uwagę.

Zdjęcie główne: AI

Paweł Otto Pracownia Fotograficzna

90-606 Łódź, ul 6-go Sierpnia 1/3 lok 9

tel.: 606 438 810

NIP: 947-146-33-42